به گزارش بهمن به نقل از مهر، حمیدرضا سرکار رییس مرکز گسترش فناوری های راهبردی در پنل تخصصی «حمایت های شرکتهای دانش بنیان در پارادایم جدید» که در حاشیه رویداد «معماری نوین حکمرانی علم و فناوری کشور» برگزار شد، ضمن اشاره به ضرورت تحقق مطالبات رهبر معظم انقلاب در زمینه ایجاد ارتباط واقعی میان دانشگاه و صنعت، به نقد جدی و لطمه شناسی چالش های موجود در این عرصه پرداخت.
سرکار با گلایه از رویکرد فعلی در رویارویی با این مسئله اشاره کرد: هم اکنون، نشست های مربوط به ارتباط دانشگاه و صنعت اغلب به فضایی برای متهم سازی متقابل میان دو طرف تبدیل گشته است؛ به صورتی که از یک سو دانشگاه ها از عقب ماندگی و عدم پذیرش فناوری توسط صنعت گلایه می کنند و از طرف دیگر، صنایع از رویکرد محضِ مقاله محوری در دانشگاه ها انتقاد دارند.
رئیس مرکز گسترش فناوری های راهبردی در ادامه با ارایه یک تفکیک بنیادین میان مفهوم «صنعت» و «کارخانه» عنوان کرد: ما در کشور با پدیده نادری به نام صنعت روبرو می باشیم و آن چه در واقعیت اقتصادی ما وجود دارد، عمدتا مجموعه ای از کارخانه هاست. کارخانه فقط شامل یک زمین و سوله است که با واردات ماشین آلات خارجی و استخدام نیروی کارگر، پروسه تولید را شروع می کند؛ اما صنعت زمانی متولد می شود که ما خودمان به توانایی ماشین سازی دست پیدا کنیم و بتوانیم فناوری بومی را در لایه های مختلف فرآیندهای تولید رسوخ دهیم.
وی با تشریح وضعیت واحدهای تولیدی کشور اضافه کرد: برخی حوزه های موفق مانند صنایع دفاعی و سلامت توانسته اند به سطح قابل قبولی از فناوری بومی و خوداتکایی برسند، اما اکثریت واحدهای تولیدی موجود در کشور، در اصل بدون ظرفیت ساختاری برای جذب متخصص و پذیرش تکنولوژی های جدید هستند. کارخانه های سنتی عمدتا به دنبال نیروی کارگری یا تکنسین برای اپراتوری خط تولید وارداتی هستند، نه متخصص و دانشمند؛ به همین دلیل کوشش برای وارد کردن فناوری پیشرفته به یک کارخانه سنتی، مانند خوراندن غذای سخت به یک کودک شش ماهه است که توانایی هضم و جذب آنرا ندارد.
سرکار در بخش دیگری از سخنان خود، شرکتهای دانش بنیان را بعنوان «حلقه واسط و مترجم میان دانشگاه و صنعت» معرفی نمود و در تشریح نقش حیاتی آنها اظهار داشت: نهاد دانشگاه بطور طبیعی زبان تجارت، بازار و صنعت را متوجه نمی شود و خروجی پروژه های دانشگاهی نیز اغلب به مستندات نظری و مقالاتی ختم می شود که کاربرد مستقیم صنعتی ندارند. در مقابل، متخصصان شرکتهای دانش بنیان که خود برخاسته از دل دانشگاه هستند، هم ادبیات علمی را به خوبی درک می کنند و هم بطور روزمره با چالش های واقعی بازار، مسایل حقوقی و مدیریت تجارت درگیرند؛ بنابراین، زبان مشترک مفقوده میان دانشگاه و صنعت، در نهاد شرکتهای دانش بنیان شکل گرفته است.
رئیس مرکز گسترش فناوری های راهبردی در انتها با ترسیم افق پیش روی این حوزه تصریح کرد: ماموریت و نقش آینده شرکتهای دانش بنیان، فراتر رفتن از وضع موجود و کوشش برای تبدیل کارخانجات سنتی به صنایع پیشرفته، و همین طور حفظ و پیشرفت جایگاه صنایع ملی در حوزه رقابتهای جهانی بوسیله توسعه درون زا و رسوخ همه جانبه فناوری خواهد بود.
حرف آخر اینکه کارخانه فقط شامل یک زمین و سوله است که با واردات ماشین آلات خارجی و استخدام نیروی کارگر، فرایند تولید را شروع می کند؛ اما صنعت زمانی متولد می شود که ما خودمان به توانایی ماشین سازی برسیم و بتوانیم فناوری بومی را در لایه های مختلف فرآیندهای تولید رسوخ دهیم. وی با تشریح وضعیت واحدهای تولیدی کشور افزود: برخی حوزه های موفق مانند صنایع دفاعی و سلامت توانسته اند به سطح قابل قبولی از فناوری بومی و خوداتکایی برسند، اما اکثریت واحدهای تولیدی موجود در کشور، اصولاً بدون ظرفیت ساختاری برای جذب متخصص و پذیرش فناوریهای جدید هستند. کارخانه های سنتی عموما به دنبال نیروی کارگری یا تکنسین برای اپراتوری خط تولید وارداتی هستند، نه متخصص و دانشمند؛ به این علت تلاش برای وارد کردن فناوری پیشرفته به یک کارخانه سنتی، مانند خوراندن غذای سخت به یک کودک شش ماهه است که توانایی هضم و جذب آن را ندارد. سرکار در قسمت دیگری از سخنان خود، شرکتهای دانش بنیان را به عنوان حلقه واسط و مترجم میان دانشگاه و صنعت معرفی نمود و در تشریح نقش حیاتی آنها گفت: نهاد دانشگاه به طور طبیعی زبان تجارت، بازار و صنعت را متوجه نمی شود و خروجی پروژه های دانشگاهی هم اغلب به مستندات نظری و مقالاتی ختم می شود که کاربرد مستقیم صنعتی ندارند.
منبع: bahman24.ir
